Ervaringen

Gert-Jan Tabor (2011)
Eva Vrouwe (2007)
Onno Terpstra (2006)
Stephanie Rap (2006)
Rosemarie van Dijk (2004)
Stan Majoor (1999)
Mariëlle de Winter (1995)

Naam: Gert-Jan Tabor
Jaar: 2011
Studie: Planologie
Onderwerp: Invloed van beleid en cultuur op het gebruik van de fiets in Amsterdam en Boston.

Gert-Jan Tabor

Tijdens mijn gehele studieperiode wilde ik altijd nog eens voor een langere tijd naar het buitenland. Toen het tijd was om mijn scriptie te schrijven en ik in contact kwam met InterFuture wist ik dat dit mogelijk mijn laatste kans was om dit nog waar te maken. Ik was erg benieuwd naar de kennis die ik op zou doen in een enigszins vreemd land en hoe het zou zijn om in een ander land en cultuur voor een langere tijd te wonen.

Na toelating aan het InterFuture (IF) programma begon ik mijn onderzoek te bouwen om de Amerikaanse case waarbij de stad Boston voldoende perspectief bood. Samen met mijn academische begeleider werkte ik toe naar een goed onderzoeksvoorstel. In de maanden voor mijn vertrek naar Boston kreeg ik daarnaast ook nog steun, feedback en overige informatie (financiën, huisvesting etc.) van de Nederlandse IF-mensen die met plezier hun ervaringen met mij deelden.

Begin 2011 vertrok ik richting Boston om daar de ‘IF pre-departure conference’ bij te wonen. Deze richtte zich voornamelijk op het benadrukken en/of verbeteren van ‘intercultural skills’ die belangrijk zouden kunnen zijn tijdens je onderzoek. Hier leerde ik mijn Amerikaanse lotgenoten kennen, maar ook de oud IF’ers die tijdens de conference als staf fungeerde. De conference was ook direct een moment waarbij het duidelijk was dat ik me in een andere cultuur bevond.

Na de conference was het tijd om op mijn eigen benen te staan en mijn onderzoek te starten. Ik onderzocht de relatie tussen beleid en fietsgebruik door middel van experts te interviewen en de invloed van cultuur op het reisgedrag achterhaalde ik door bepaalde mensen te enquêteren. Mijn ervaring hierbij is dat de experts graag tijd voor je vrij maken en vaak zeer enthousiast zijn tijdens het interview, maar ik moest wel echt actief en assertief blijven om alle interviews geregeld te krijgen. Enquêtes daarentegen waren minder makkelijk af te nemen omdat het gevoel dat je iets van ze wilt, naast informatie, overheerst. Ondanks dit hebben de drie maanden in Boston mij voldoende materiaal opgeleverd om mijn onderzoek af te ronden en bleef er ook nog wel genoeg tijd over om Boston als historische stad en als sportstad te leren kennen, maar ook om andere delen van Amerika te verkennen.

Persoonlijk merkte ik wel dat je uiteindelijk redelijk veel op jezelf bent aangewezen. Je moet zelfstandig je onderzoek leiden en tot een goed einde brengen waardoor, maar aan de andere kant zijn er altijd de IF mensen die je kunnen helpen. Meer zelfstandigheid zorgde er bij mij ook deels voor dat ik socialer en meer assertief werd naar andere mensen toe. Dit kwam mogelijk ook deels omdat Amerikanen zich heel open en geïnteresseerd opstellen waardoor je mensen soms snel leert kennen maar tegelijkertijd ook ervaart hoe sommige Amerikanen vrij oppervlakkig kunnen zijn. Het gaat er uiteindelijk om hoe goed je om gaat met de verschillende situaties en hoe je daar uitkomt.

InterFuture heeft het voor mij mogelijk gemaakt om in het buitenland onderzoek te doen, om het bijbehorende vakgebied en personen leren kennen, en om meer te zien van Amerika. Naar mijn mening heeft InterFuture mij alleen maar verrijkt met nieuwe levenservaringen waardoor dit programma zeker aan te raden is voor iedereen!

Naar boven

Naam: Eva Vrouwe
Jaar: 2007
Studie: Sociale geografie
Onderwerp: Hoe de institutionele en culturele context de mogelijkheden voor innovatieve architectuur bepalen. Een vergelijking tussen Boston en Rotterdam.

Ik kan hier natuurlijk schrijven hoe leuk het was in Boston, wat een fantastische ervaring het was, hoe goed mijn onderzoek ging, hoe veel werk mijn scriptie was en dat het toch een heel goed ding is geworden. Dat zou dan allemaal waar zijn, maar dat kunnen jullie je natuurlijk ook wel voorstellen. Dus ik doe het anders, ik ga een stukje van mijn blog gebruiken dat ik tijdens mijn verblijf in Boston netjes voor de thuisblijvers heb bijgehouden. InterFuture is een organistatie die cross cultural research stimuleert, daarom wil ik mijn laatste blogbericht hier te plaatsen, wat ik geschreven heb toen ik net terug was uit Boston, en mij hier wel van toepassing lijkt:

CULTUUR --- WAT MOET JE ER MEE?

Zo zit je in Amerika, en zo zit je er niet meer.
Zo spreek je alleen maar Engels, zo niet meer.
Zo heb je huisgenoten, zo niet meer.

Maar gelukkig had ik een overgangsperiode. De InterFuture wrap-up conference; drie dagen in een hostel in Amsterdam Oost. Zoals elk jaar kwam iedereen die aan het programma mee deed naar Amsterdam. Dit jaar maar drie, mijzelf incluis, met vier man Nederlandse begeleiding en één Amerikaan die inmiddels in London woont. Dus dat was nog drie dagen Engels spreken en kamergenoten hebben en gevoelsmatig nog een beetje in Amerika zitten.

Deze conferentie was er onder andere op gericht om je onderzoeksresultaten te bespreken en te kijken hoe je daar nou verder mee aan de gang kon gaan. Daarnaast werden er ook issues besproken zoals hoe het gaat zijn als je weer terug bent en hoe het was in het land waar je drie maanden had verbleven. Eén van de vragen die aan bod kwam was: wat vond je mooi aan de cultuur waar je was en wil je graag meenemen naar je thuisland. Nou zat ik Boston, en dat is wel anders dan Amsterdam, maar naar aanleiding van de verhalen van de andere meiden toch niet zo. Zij kwamen uit Boston en waren respectievelijk naar Tanzania en Paraguay geweest, en dan is er toch sprake van andere verschillen. Wat het Tanzania-meisje altijd bij zou blijven was haar gastvader. Uit haar verhalen bleek dat dit een geweldige man was. Bij hun huis hadden zij een gastenverblijf waarin 10 Massai meisjes/ vrouwen verbleven die, omdat ze wel willen studeren en niet besneden willen worden, van huis waren gevlucht. Haar gastvader gaf hen eten, onderdak en zorgde ervoor dat zij opgeleid konden worden, en deze man vroeg hier niets voor terug. Ook het Paraguay-meisje had, naast dat ze – als vegetariër – een koe onthoofd had zien worden, zeer mooie verhalen over de cultuur en de mensen daar. Toen was ik aan de beurt. Wat waardeerde ik in Amerika dat ik hier zou gaan missen. Tja. – stilte – Dat was een lastige vraag.

Was het er dan zo slecht aan toe met Amerika, dat ik niets kon bedenken? Vroeg het Amerikaanse staflid aan mij. Dat kon ik toch niet beamen want ik zou makkelijk in de VS kunnen wonen. Alleen zijn er veel overeenkomsten en hierdoor is het lastig opvallende verschillen te bedenken. Ze hebben er mooiere en goedkopere schoenen, volkoren wraps en overal take-away koffie. Maar waren toch niet echt de voorbeelden die we zochten. Uiteindelijk kon ik toch nog iets bedenken: small talk en socialisen. Als je ergens staat te wachten voer je makkelijk een gesprek met iemand die daar ook staat, en als je dan weer gaat, zeg je ‘it was nice to meet you, goodbye’. Daarnaast is de hug een stuk hartelijker dan de twee of drie zoenen hier in Nederland. En als je met een Amerikaan over straat loopt, en diegene komt bekenden tegen, wordt je direct voorgesteld, als friend uiteraard. Hartelijkheid en makkelijk contact leggen kwam het dus op neer, dat was beter geregeld in Boston.

Zondagavond, de laatste avond van de Amsterdam conferentie, ging ik met de twee meiden uit Boston de kroeg in. Het was rustig in het café en het gesprek ging weer over de Nederlandse en Amerikaanse cultuurverschillen. Zij vonden Nederlanders vooral hip, de cafés ook. In kon het omgekeerde over Boston beamen. Maar we kwamen op nog iets. Om één of andere reden zei ik dat ik niet snel in mijn ééntje naar de kroeg zou gaan, en dat ik zeer weinig meiden ken die dat wel doen. Ik ken trouwens ook weinig jongens die dat wel doen. Toen keken de twee Amerikanen mij heel raar aan en vroegen waarom dat zo was. Ik legde uit dat ik als ik in mijn ééntje aan de bar zou zitten me ongemakkelijk en eenzaam zou voelen. Wat versterkt zou worden omdat wij niet zoals in Amerika in elke kroeg TV’s hebben hangen. Maar daar lag het volgens hun niet aan, want als zij in hun ééntje naar de kroeg zouden gaan, zouden ze gewoon gaan praten met degene naast hen en de TV hadden ze niet nodig. En was de kroeg leeg, dan gingen ze wel met de barman praten. Verder als je in je ééntje aan de bar zat, werd er bijvoorbeeld ook minder snel met je geflirt dan wanneer je met een groep vriendinnen uit zou gaan. In je eentje aan de bar zitten, dat wordt gewoon gerespecteerd. Je praat met de barman, je praat met de stamgasten, als je weg gaat zeg je ‘it was nice to meet you, goodbye’, en je hebt een vermakelijke avond gehad.

Een moment dacht ik: had ik dat maar eerder geweten, dan was ik in mijn ééntje naar de kroeg gegaan daar. Al realiseerde ik me dat ik me denk ik toch niet op mijn gemak had gevoeld, maar het is ook een leuke uitdaging voor als ik nog eens in mijn ééntje in de VS ben.

Maar hoe ontmoet ik hier dan mensen? Vroegen die meiden zich daarna af. Via school, zei ik, of werk, sport, studie. En waar je woont dan? Ken je daar niet veel mensen? Ik legde uit dat ik mijn buren niet kende, ik ken niet eens alle gezichten van de mensen die in mijn gang wonen. Raar vonden ze dat. En dat is het eigenlijk ook.

Zijn wij als Nederlanders dan echt zo kil? Ja en nee denk ik, al die contacten die je in de VS legt zijn redelijk vluchtig en oppervlakkig. Ideaal voor als je ergens een kortere tijd bent, als je er langer bent weet ik het nog niet zo zeker. In New York sprak ik een Française die de volgende vergelijking maakte: Amerikanen als perziken en Europeanen als kokosnoten. Hiermee bedoelde ze dat Amerikanen makkelijk te bereiken zijn, maar als je echt tot ze door wil dringen kom je een harde ondoordringbare pit tegen. Europeanen zijn als kokosnoten; moeilijk om door de schil heen te komen, maar als je er eenmaal doorheen bent, is er een zachte kern. Het heeft beiden zijn voordelen, maar ik houd van praten met mensen, allerlei mensen. Ik vind het leuk om in de kroeg een gesprek te hebben met iemand, een inkijkje hebben in iemands leven, en aan het einde van de avond te zeggen: ‘it was nice to meet you, goodbye’, of iets vergelijkbaars in het Nederlands. Maar hier gaat iedereen in groepjes uit, en die groepjes mengen niet, hebben geen nieuw bloed nodig. Ze hebben genoeg aan elkaar en hebben geen vreemde, onbekende indringers nodig. Maar deze mensen kennen elkaar wel door en door, halen rondjes voor elkaar, lossen elkaars problemen op en gaan voor elkaar voor het vuur. Dat is ook mooi.

Naar boven

Naam: Onno Terpstra
Jaar: 2006
Studie: Planologie
Onderwerp: Bewonersparticipatie bij Stedelijke Vernieuwing

Bekijk nu de buitenland ervaring van Onno op YouTube!

Om te kunnen afstuderen resteerde mijn scriptie en wilde ik nog naar het buitenland. Via InterFuture kon ik dat combineren. Op die manier je scriptie schrijven is wellicht niet de makkelijkste weg, maar wel een leuke en zeer leerzame. Je zet van begin tot eind een onderzoek op en moet assertief zijn in het leggen van contacten om aan je informatie te komen. Dat onderscheidt InterFuture van in het buitenland studeren en dat onderscheidt een InterFuture-scriptie van andere scripties.

In de maanden voordat ik naar Boston vertrok heb ik met hulp van de InterFuture-mensen het onderzoek goed voorbereid. Een kamer was zo geregeld. Ik kon kiezen uit 2 kamers van Amerikaanse InterFuture-studenten die tijdens dezelfde drie maanden naar het buitenland gingen.

Mijn onderzoek ging over bewonersparticipatie bij stedelijke vernieuwing. Om dat te onderzoeken heb ik een wijk in Boston met een wijk in Amsterdam vergeleken. Twee wijken midden in een herstructurering. Aangekomen in Boston zat ik binnen een week bij een bewonersavond waar de laatste projecten besproken werden. Daar ben ik op de aanwezigen afgestapt en zo waren de contacten snel gelegd.

In de drie maanden kun je je volledig op je onderzoek storten. Maar je houdt nog genoeg tijd over om Boston te ontdekken en een hoop mensen te leren kennen. Met de Chinatown-bus zit je bovendien voor 15 dollar binnen vier uur in hartje New York. Daar heb ik dan ook een paar keer gebruik van gemaakt.

Ik heb gekozen voor een praktisch onderwerp. Een onderwerp waar ik ook na mijn scriptie nog iets mee kon. En dat is gelukt. Sinds kort werk ik bij een grote woningcorporatie in Amsterdam waar ik me bezig houd met stedelijke vernieuwingsprojecten in Amsterdam-Oost. Ik kom nu in de praktijk direct in aanraking waar ik voor mijn scriptie onderzoek naar heb gedaan.

Naar boven

Naam: Stephanie Rap
Jaar: 2006
Studie: Pedagogische Wetenschappen
Onderwerp: De werking van het jeugdstrafrechtsysteem in Florida


Pre-departure conference, Boston, Januari 2006	Fort Lauderdale, 2006

Het idee om naar het buitenland te gaan is bij mij aan het einde van mijn bachelor opleiding ontstaan. Ik wilde graag tijdens mijn master naar het buitenland en heb daarom gekozen voor de master Maatschappelijke Opvoedingsvraagstukken aan de Universiteit Utrecht, waarin dat mogelijk is. Ik heb een docent benaderd, van wie ik wist dat hij altijd veel contacten in het buitenland heeft en zelf veel in het buitenland verblijft. Hij heeft mij in contact gebracht met een professor werkzaam bij Florida Atlantic University (FAU) in Fort Lauderdale. In diezelfde tijd kwam ik via een advertentie in het universiteitsblad van de UvA (Folia) op de hoogte van InterFuture. Ik heb mij aangemeld met het idee, dat het nooit kwaad kan extra contacten te leggen en geholpen te worden bij de opzet van mijn onderzoek. Dat ik geselecteerd werd, was dan ook een aangename verrassing.

De verdere voorbereidingen bestonden uit het doen van mijn literatuuronderzoek, het bezoeken van de rechtbank in Utrecht ter voorbereiding van mijn buitenlandse onderzoek en natuurlijk het zoeken naar beurzen, het boeken van een ticket, het regelen van een visum, ov-vergoeding aanvragen en het zoeken van huisvesting. De maandelijkse bijeenkomsten van InterFuture waren erg nuttig om alles voor mijzelf op een rijtje te krijgen en aanwijzingen te krijgen over hoe bepaalde zaken het beste aan te pakken.

Eind januari mocht ik eindelijk op het vliegtuig stappen naar Boston. In Boston vond de january-conference plaats, waar ik kennis gemaakt heb met alle Amerikaanse studenten die op het punt stonden naar hun onderzoekslocatie te vliegen. Dit was mijn eerste echte aanraking met de Amerikaanse cultuur. Na een week in Boston ben ik door gevlogen naar Fort Lauderdale, Florida, waar ik echt alleen op eigen benen moest staan.

Mijn afstudeeronderzoek bestond uit het doen van observaties in de jeugdrechtbank in Fort Lauderdale en uit interviews met participanten (rechters, officieren van justitie, avocaten etc.). Ik heb zeer goede ervaringen en herinneringen over gehouden aan de intrigerende zaken die plaatsvinden in de rechtbank. Het lijkt een andere wereld, maar ook wel weer heel erg echt voor de jongeren die als verdachte moeten verschijnen voor de rechter. Ik heb dit onderzoek zelfstandig uitgevoerd. De professor van FAU heeft mij geholpen aan contacten en ik kon zijn naam gebruiken als referentie. Het viel mij op dat iedereen heel erg open stond voor wie ik was en wat ik deed en graag wilde vertellen over hoe alles werkt in de jeugdrechtbank. Het was dan ook niet alledaags dat er een Nederlandse studente aanwezig was tijdens de zittingen!

Zoals al eerder gezegd heb ik het grootste gedeelte van mijn reis zelf moeten regelen, samen met de stafleden van InterFuture. Ik deed niet mee aan een bestaand uitwisselingsprogramma, waardoor de UU verder geen contacten had met de universiteit waar ik heen ging. Hierdoor moet je eigenlijk alles ontdekken en doen en dat kan soms veel tijd vergen. In Fort Lauderdale kon ik niet verblijven op een campus, want die was daar niet. Daarnaast was ik niet ingeschreven als student, waardoor ik geen recht had op een kamer op een andere campus. Ik heb dus zelf huisvesting moeten zoeken. Via internet heb ik een kamer gevonden, waar ik meteen ben ingetrokken. Maar omdat je via internet iemand (in dit geval de eigenaar van het huis) toch niet echt kan leren kennen, viel deze kamer mij erg tegen. Toen ben ik opzoek gegaan naar een nieuwe kamer en deze had ik gelukkig vrij snel gevonden. Ik kon nu kennis maken met de medebewoners en inschatten of ik dit een geschikte woonplaats zou vinden en ik heb uiteindelijk een heel fijn huis met heel aardige huisgenoten gevonden.

Naast mijn afstudeeronderzoek ben ik gaan zwemmen bij een professionele zwemclub. Het was een heel leuke ervaring om deel uit te maken van een Amerikaans sport team en daardoor de sportcultuur te leren kennen. Mensen van alle leeftijden en niveaus konden deelnemen, maar de trainingen waren wel erg professioneel en iedereen was erg gedreven. Ik heb ook meegedaan aan een wedstrijd; wat mijn sportervaring compleet maakte.

Ik ben vijf maanden in Amerika geweest en die vijf maanden hebben zeer veel indruk op me gemaakt. Voordat ik ging had ik wel verwachtingen, maar niets is zoals je het van te voren voorstelt. Het was één grote leerervaring voor mij, die ik nooit had willen missen. Je moet soms zelf beslissingen nemen, zonder dat je even iemand op kan bellen om advies te vragen en je leert je een weg te banen door een vreemd land. Ondanks dat Amerika een westers land is en Europa steeds meer Amerikaanse invloeden kent is de cultuur en zijn de omgangsvormen wel degelijk anders en daar moet je je in het begin aan leren aanpassen.

Ik zou iedereen aanraden om een gedeelte van zijn/haar studie in het buitenland door te brengen, want je leert ontzettend veel over jezelf, anderen en de cultuur waarin je je bevindt in verhouding tot Nederland. InterFuture vormt daarbij een solide basis, die je kan helpen en ondersteunen bij wat je ook meemaakt.

Download:
Samenvatting van mijn onderzoek in Florida (.pdf).

Naar boven

Naam: Rosemarie van Dijk
Jaar: 2004
Studie: Sociale Geografie
Onderwerp: Sociale contacten tussen verschillende inkomens groepen in gemengde wijken

De brief van InterFuture belandde perfect getimed op mijn deurmat. Sinds een maand was ik terug van een semester studeren op San Diego State University in Californië en was alweer naarstig opzoek naar een gepast excuus om mijn Amerika kriebels te stillen. Dat klinkt wat ondankbaar, maar hartstochtelijke internationale gevoelens en een licht knagende Nederland antipathie zijn een student na thuiskomst meestal geheel niet vreemd.

Na een enthousiast betoog van de InterFuture staff op de eerste bijeenkomst was ik geïntrigeerd. Nu nog een scriptie voorstel. Van horen zeggen was een Master scriptie schrijven een akelig disciplinair gevecht. InterFuture verzekerde dit proces meer dragelijk te maken door je de mogelijkheid te geven om een uitdagend zelfstandig onderzoek te doen in Amerika. Na maanden lange overpeinzingen en wat gesprekken met Professor Musterd was ik redelijk tevreden met mijn vraagstelling waarmee ik min of meer wilde gaan onderzoeken of er in wijken waar inkomens expres gemengd zijn, daadwerkelijk sociale contacten ontstaan tussen de lagere inkomens- en hogere inkomensgezinnen.

Mid-januari stapte ik op het vliegtuig om van het koude Nederland 1 weekje in het zonnige San Diego te vertoeven om vervolgens in het letterlijk *ijs*koude Boston weer uit te stappen. Sneeuw, snijdende wind en dik ingepakte, gehaaste mensen. Dat was dus even andere koek dan Californië, waar een warme zon, wuivende palmen en scarcely dressed, laid-back people het beeld domineerden. Gelukkig huist in Boston de warme ‘clan’ die InterFuture heet. Gelijk na aankomst werden Aafke en ik ondergedompeld in drie dagen vol vriendelijke inquisities betreffende ons onderzoek, tergende role-plays en interview tests.

Na deze conferentie kwam ik in een appartement te wonen samen met de ex-InterFuture student Jude en haar vriendin Suzie, in het knusse Cambridge. De eerste paar weken gingen snel voorbij met allerlei activiteiten; het verkennen van de ‘T’ (de metro) en Suffolk University (waar we konden studeren), businesscards maken, de SuperBowl kijken, een muts kopen, bezoeken van musea, enzovoorts

Mijn onderzoek had een wat aarzelende start, aangezien ik nog geen mixed-income project, laat staan case study had gevonden in Boston. Na een paar interviews met een Townplanner en The Citizins Housing And Planning Association wist ik alles van Chapter 40B Housing, The State’s Affordable Housing Zoning Law, en wist ik ook dat dit niet het project was wat ik voor ogen had. Toen begon ik flink nerveus te worden en geloof me, de gedachte om met lege handen naar huis te gaan was een uitstekende motivator om uiteindelijk contact te zoeken met Professor Briggs. Ik had zijn contact-info al een tijdje maar voelde me ietwat geïntimideerd door het feit dat Prof. Briggs op Harvard zat, dé top universiteit van Amerika, en mijn onderzoeksplan in mijn ogen verre van top was. Eindelijk waagde ik hem te bellen en hoorde via zijn antwoordapparaat dat hij tot juli niet op de Universiteit zou zijn in verband met onderzoek. Mijn verontwaardiging was groot. Ik heb toen toch maar ingesproken en hem een email gestuurd en gelukkig kreeg ik enkele dagen later antwoord. Hij adviseerde me om me in het Hope VI Project te verdiepen en noemde ook enkele contactpersonen die hier meer vanaf zouden weten.

Hope VI is een ambitieus herstructurering programma dat het U.S. Department of Housing and Urban Development in 1993 heeft ingevoerd om problematische achterstandsbuurten (veelal sociale woningbouw) op te knappen. Dit gebeurt door sloop van de buurt, heropbouw in de populaire New Urbanism stijl, het bieden van sociale services (zoals Computer Learning Labs, Job Training, English as a Second Language classes, Support workshops, etc.) en in de meeste gevallen het mixen van inkomens in de buurt. Ik vond het een erg interessant project en heb er veel informatie over kunnen verzamelen middels interviews met experts en het vinden van goede literatuur. Mijn enige teleurstelling is dat ik niet in contact heb kunnen komen met de bewoners, dit kostte via de officiële weg te veel tijd en het informele pad van ‘op-goed-geluk-aankloppen’ was te riskant.

Sinds april ben ik weer terug in Nederland, druk bezig met het uitwerken van mijn materiaal en het regelen van een stage. Wat ik vooral mis aan Boston zijn de vele stadseekhoorntjes, goedkope avocado-sushi, de wollige sneeuw, Engels praten, mijn Go-phone die het niet in Nederland bleek te doen, Apple-martini’s, de Amerikanen die zo vriendelijk en behulpzaam waren met mijn onderzoek en het gevoel van avontuur. Wat ik vooral niet mis: de politiek!

Bij deze wil ik de nieuwe lichting InterFuture studenten veel plezier en succes wensen dit komend schooljaar.. Voor studenten die nog twijfelen over een buiten Nederlandse studie ervaring: The world is your playground and InterFuture is handing you a little yellow plastic shovel. Dig in!

Enige tijd na het schrijven van dit stukje voor de Nieuwskrant Geografie, vond ik een stage bij een leuk advies bureau voor ruimtelijke ontwikkeling en volkshuisvesting. Wat bleek, de directeur was een oud-Interfuture student!

Naar boven

Naam: Stan Majoor
Jaar: 1999
Studie: Planologie & Bestuurskunde
Onderwerp: Grote stedelijke projecten in Den Haag en Boston.

Toen ik met InterFuture begon in 1999, had ik nog geen idee wat het me allemaal zou brengen.. Als student bestuurskunde en planologie hoopte ik meer over deze vakgebieden in de Verenigde Staten te leren. Bovendien hoopte ik dat het me zou helpen mezelf beter te leren kennen. Het leek me ook interessant om kennis te maken met een andere cultuur.

Tijdens het eerste half jaar werkte ik aan mijn onderzoeksvoorstel en probeerde ik contacten te leggen in de VS. De stafleden van IF-NL en mijn academische begeleider waren hierbij zeer behulpzaam. Er wordt echter wel een grote eigen inbreng verwacht.

In de zomer van 1999 vertrok ik samen met drie andere Nederlandse studenten, naar de InterFuture Research Design conference in Albany (New York State). Daar ontmoetten wij de stafleden van InterFuture US. Wij werden daar heel hartelijk ontvangen en dat gaf mij veel moed en zin om aan mijn project te beginnen. Wat ik dan ook zeer waardeer in de Amerikaanse cultuur is, dat het makkelijker is om contacten te leggen en dat mensen je graag willen helpen. Het blijft echter cruciaal, dat je zelf actief blijft en blijft zoeken naar nieuwe manieren en naar nieuwe mensen om het onderzoek af te ronden. Je kunt niet verlegen en teruggetrokken zijn, want je moet mensen continu uitleggen wat je doet en aangeven waarom je dat doet. Je zult te maken krijgen met teleurstellingen, maar gelukkig ook met successen.

Na vier maanden in Boston onderzoek gedaan te hebben, wist ik alles wat ik wilde weten over mijn onderwerp en nog veel meer dan ik van tevoren had verwacht. Ik had met zo veel interessante personen gesproken en zoveel mooie en bijzondere plekken bezocht, dat ik een onvergetelijke tijd heb gehad. De VS is een interessant land voor mensen met creatieve ideeën, een sterke wil en het enthousiasme om iets te realiseren. Ik zou een dergelijke ervaring als IF je biedt aanraden aan iedereen, los van je studie en het onderwerp waar je in geïnteresseerd bent. Ik.hoop je tegen te komen bij InterFuture!

Naar boven

Naam: Mariëlle de Winter
Jaar: 1995
Studie: Sociale Geografie
Onderwerp: Openbare basisscholen in Amsterdam en Boston

Het programma van InterFuture is een geweldige stok achter de deur. De taken die je na iedere bijeenkomst krijgt dwingen je om steeds weer aan de slag te gaan. Tegelijkertijd krijg je van alle feedback nieuwe motivatie, waardoor je ook echt verder wilt. Kortom een goed programma voor mensen die bang zijn voor het ‘scriptie zonder einde’ – scenario.

InterFuture heeft me geleerd dat het geen zin heeft om over een andere cultuur te oordelen als je niet ervaren hebt wat deze cultuur precies inhoud, wat de historische, economische, geografische bouwstenen van deze cultuur zijn en hoe die zich verhouden tot ons eigen verhaal.
Niet dat je dan meteen vrij van oordeel bent, of geen voorkeuren meer hebt. Zeker wel. Maar door de achtergronden van je onderzoeksonderwerp in beide landen uit te diepen, wordt de vergelijking wel een stuk minder eenzijdig en zwart/wit. Geen betere manier om snel veel over de cultuur van een land te leren dan door één onderwerp volledig en doelgericht uit te pluizen.

InterFuture heeft me een enorme hoop zelfstandigheid gegeven. Je moet in relatief korte tijd een onderzoek voltooien in een land waar je nog relatief onbekend mee bent, althans op het niveau van het dagelijkse leven. Je komt dan wel eens voor verrassende situaties te staan. Vaak heel grappig maar ook niet altijd even leuk. Dan leer je ook in vreemde, soms vervelende situaties je mannetje te staan.

Naar boven

Ga terug naar de homepage van Interfuture Nederland